1. Zacznij od zastosowania, nie od formatu

Opisz, do czego służy przedmiot, gdzie będzie używany i czy ma pasować do innych części. Model dekoracyjny, makieta i obudowa wymagają innych decyzji. Zaznacz powierzchnie widoczne, miejsca styku oraz wymiary, które są dla Ciebie krytyczne.

Nie zakładaj, że wizualnie poprawny model jest gotowy do produkcji. Siatka przygotowana do renderu może zawierać przenikające się powierzchnie, cienkie płaszczyzny lub detale bez fizycznej grubości.

2. Sprawdź jednostki i wymiary

Ustal jednostki w programie i porównaj wymiary po ponownym imporcie wyeksportowanego pliku. Klasyczny STL nie przenosi jednoznacznej informacji o jednostkach — podaj je w briefie. Zamiast „mały element” wpisz przykładowo szerokość, wysokość i głębokość w milimetrach.

Dla elementów współpracujących podaj również wymiary drugiej części. Luz montażowy nie ma jednej uniwersalnej wartości: zależy od procesu, materiału, orientacji i dokładności wykonawcy.

3. Oceń szczelność i jakość siatki

Sprawdź otwarte krawędzie, odwrócone normalne, zduplikowane powierzchnie i samoprzecięcia. Model zamkniętej bryły powinien jednoznacznie oddzielać wnętrze od zewnętrza. Automatyczna naprawa siatki może zmienić drobne otwory i detale, dlatego rezultat trzeba obejrzeć.

W 3ds Max pomocne są narzędzia kontroli geometrii, w tym STL Check. Sam brak ostrzeżeń nie potwierdza jednak, że obiekt da się wydrukować w wybranej technologii.

4. Uzgodnij ścianki, podpory i podział

Minimalna grubość ścian oraz wielkość detalu zależą od technologii i materiału. Poproś wykonawcę o wytyczne dla konkretnego procesu. Zwróć uwagę na długie, cienkie elementy, otwory, zwisy i trudno dostępne powierzchnie.

Orientacja wpływa na jakość powierzchni i zachowanie części. Przy większym modelu warto rozważyć podział oraz sposób łączenia. W procesach proszkowych i żywicznych zamknięte przestrzenie mogą wymagać otworów umożliwiających usunięcie pozostałości materiału.

5. Wyeksportuj i sprawdź wynik

Dobierz rozdzielczość siatki tak, aby krzywizny nie były kanciaste, ale plik nie był niepotrzebnie ciężki. Otwórz eksport ponownie i sprawdź skalę, kompletność oraz orientację. Jeżeli wykonawca udostępnia podgląd warstw, przejrzyj go przed produkcją.

Do wyceny dołącz przeznaczenie, jednostki, wymiary, liczbę sztuk, oczekiwany termin i wymagania powierzchni. Plik produkcyjny zatwierdza się dopiero po analizie wykonawcy. Części obciążone lub związane z bezpieczeństwem wymagają odrębnej oceny technicznej.

Materiały źródłowe

Autodesk: eksport z 3ds Max do druku 3D; 3MF Consortium: specyfikacja formatu.